Skip to content

Paard van Troje.

20 april 2010

Op een avond, zo rond tien uur, gaf ik Nickie haar gebruikelijke schoteltje met kattenknabbels. Ik kon het schoteltje nog net loslaten voor ze er gretig met haar snoet in dook om ze op te schrokken.

Een half uurtje later liep ik de keuken in om het schoteltje op te ruimen en zag ineens iets kruipen. Klein en zwart, dat kon maar één ding zijn, een mier. Ik plette de mier met mijn rechterwijsvinger en gooide hem in de spoelbak. Even later zag ik er weer één lopen, en nog één en nog één. Wat kregen we nu, een complete miereninvasie?! Ik riep man F. erbij en we zochten de hele begane grond af. Bij de voordeur, de achterdeur, de trapkast, de meterkast, haast paranoia zochten we op alle mogelijke plekken waar ze naar binnen zouden kunnen marcheren. Niets te vinden…

Ondertussen had ik al zo’n 13 mieren geplet en was het zowat tijd om naar bed te gaan. Ik kreeg visioenen van een kamer die krioelde van de mieren als ik ’s morgens weer beneden kwam. Dat was ons namelijk een keer overkomen in een vakantiehuisje op de Veluwe.

Opeens riep F. dat hij in de pedaalemmer ging kijken. Hij drukte op het deksel, dat klapte open, hij keek in de emmer, en jawel hoor, het krioelde er van de mieren! Wat was nu het geval? Hij had op straat een weggegooid Cornetto(ijs) omhulsel opgeraapt en zonder verder te kijken in de pedaalemmer gekieperd. Mét een hele horde mieren!

———————————————————–

Dit was mijn WOW ‘Loslaten’ en ‘Paranoia’.

Advertenties
No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: