Skip to content

WOW Sneeuw.

5 januari 2011

Verstoord keek Hendrika naar de TV. Het was slecht weer en de Centrale Antenne Inrichting op de camping waar ze verbleef was daar gevoelig voor. In plaats van het gebruikelijke normale beeld leek het net of ze naar een surrealistische blokkendoos zat te kijken, volgestouwd met gekleurde vierkantjes. Het duurde niet lang of ze had er genoeg van en zette het toestel uit. Zou ze gaan lezen of een kruiswoordpuzzel maken?

Het werd geen van beide. Uit de diepste krochten van haar brein klapten deurtjes open die lang vergeten herinneringen vrijlieten. Aan het ouderlijk huis en een zwart/wit beeldbuis. Waar ze ‘s avonds met het hele gezin naar Nederland 1 keken (twee hadden ze niet). En aan de storingen van toen.

Als een stormwind de harkantenne op het platte dak uit zijn evenwicht had gebracht dan kregen ze sneeuw. Een scherm vol zwart/witte spikkels, een sneeuwstorm gelijk. Eén van ons moest dan de trap op naar zolder en daar de grote houten ladder beklimmen die je naar een loodzwaar dakluik bracht. Eenmaal door dat luik had je, 4 hoog, een weids uitzicht over de omringende huizen en een woud van antennes.

Inwendig grinnikend zag ze zichzelf weer in de deuropening staan als onderdeel van een keten menselijke megafoons. Elkaar de stand van het beeld toeroepend, net zolang tot de sneeuw verdwenen was en ze weer een helder zicht hadden.

Voor haar geestesoog doemden bordjes op met ‘storing’, ‘een ogenblik geduld a.u.b.’ en het welbekende testbeeld. Dat laatste zelfs in kleur.  

23 reacties leave one →
  1. 6 januari 2011 09:47

    hihi,
    ik ken de beelden van hendrika ook,
    wil dat zeggen dat ik oud aan het worden ben zeker hé:-)
    xxx

  2. 6 januari 2011 11:30

    Die herinneringen delen we dan, Truus. Tikkie naar rechts, nee nou hebben we helemaal geen beeld. Probeer eens naar links, nog een beetje, ja zo. Nou vooruit.

    En dan zag je het REM eiland. Whahahahahaha.

    Truus je bracht mijn luie hersenen op gang vandaag met deze mooie WOW. Hulde, hulde.

  3. 6 januari 2011 12:46

    valt ook onder de noemer jeugdsentiment wel he?
    Dit herken ik ook vanuit mijn jeugd hoor!
    Mooie herinneringen zo achteraf…

  4. 6 januari 2011 15:39

    🙂

    OT

    nee truus…
    spaar me, al 4 jaar niet meer🙂

  5. 6 januari 2011 17:51

    Net als de anderen herken ik hier toch wel een en ander in. Memories…ik weet nog als de dag van gisteren dat mijn vader thuis kwam met een kleuren tv. Wat een feest was dat! Wat een uitvinding. Alle ooms en tantes kwamen even kijken haha.

    Mooi geschreven weer Truus. Even terug in de tijd.

    Jij ook bedankt voor je altijd leuke en lieve reakties.😉

    Fijne avond nog, met liefs

  6. 6 januari 2011 18:12

    Wat een “feest” van herkenning …… het afstellen van de antenne op het dak ;-))

    Alleen hadden wij een puntdak en was mijn vader er niet zo happig op! Resultaat soms vaker sneeuw dan een ander beeld!

  7. 6 januari 2011 22:10

    harrie is nog niet zo heel oud, maar hij heeft wel ooit een tvtje gehad zonder kabelaansluiting…. als hij die antenne vasthield, had hij prima beeld, maar als hijhem losliet……
    tja…. dus hij was blij met de kabel:-)

  8. 6 januari 2011 22:21

    Hihihi Harrie, je reactie doet me aan een aflevering van Mr. Bean denken.😉

  9. Willie permalink
    6 januari 2011 22:21

    Ja, die oude antennes!
    Ik weet vooral nog dat ik altijd op het dak wilde maar dat mocht niet of maar heel even.
    Het was een schuin dak met een plat middenstuk met grint erop als ik me goed herinner maar misschien haal ik wel dingen door elkaar.
    Het uitzicht was geweldig.
    Soms waaide de antenne helemaal stuk.

    Een kleurentv kregen we pas veel later.

    Mooie WoW Truus, hij doet bij iedereen herinneringen bovenkomen.

  10. 7 januari 2011 17:33

    Toen hadden we zelf nog enige invloed op de beeld kwaliteit, nu zijn we afhankelijk van Ziggo en consorten, maar gelukkig laten ze ons minder vaak in de steek dan het weer vroeger!😉
    groetjes en een fijn weekend!
    Elmar

  11. 7 januari 2011 18:56

    ja, zo ging dat toen, alleen gingen wij het dak nooit op, hoe het wel gefixt werd?
    geen idee eigenlijk.

  12. 7 januari 2011 19:03

    O ja ….. héél herkenbaar !Al ging mijn vader meestal niet zelf het dak op maar m’n oudste broer of één van de a.s. schoonzoons .
    Maar zeker weten dat die roepketen zeer bekend was omdat wij later zelf meerdere etages mosten overbruggen .
    Wij hebben tegenwoordig een schotel ,die gelukkig niet op het dak staat want ook daar moesten we om te installeren elkaar aanwijzingen geven😉

  13. 7 januari 2011 20:44

    Oef ik zie het allemaal zo voor me, gelukkig hebben we hier bijna geen last meer van… de nieuwe techniek, kabels in de grond werken prima over het algemeen… Leuke WOW geworden zo… eentje met herinnering zo te lezen aan de reacties…

  14. 8 januari 2011 12:09

    Erg leuk geschreven, maar het roept bij mij geen herinneringen op. Ik heb geen idee hoe of wat, wij kregen pas tv toen ik al 16 was. Hoe het toen ging? Ik zou het je niet kunnen vertellen.

  15. 8 januari 2011 14:45

    Net als alle andere bloggers, die hier gereageerd hebben, herken ik dat ook, dan vraag ik me af, zegt dit iets over de bloggers, zijn we allemaal op een bepaalde leeftijd, grappige constatering. Ik herken ook de reactie van Hanneke, ook ik of mijn groot(ouders) gingen nooit op het dak, Ik kan me wel herinneren dat mijn opa zei (als er weer eens een storing was of “sneeuw”:

    “er zit een vogeltje op de antenne”

    Leuk zo’n verhaal uit het verleden….
    (-_o)

  16. 9 januari 2011 10:32

    Je zet mijn herinneringendoos opeens ook wijd open Truus.
    Ja wat een gedoe toch altijd met antennes.
    Halve avonden zaten wij de antenne, die bij ons op de enorme vierkante t.v. stond, te draaien om tenminste nog een beetje te kunnen zien.
    en je nam het voor lief…het was niet anders.
    gek…daar denk je nooit meer bij na als je nu t.v. kijkt.
    tot nu dan he…..

  17. 9 januari 2011 17:47

    En het gaf zo’n fijn gevoel als ie het dan weer goed deed… resultaatgevend klusje!!

  18. 9 januari 2011 18:56

    goed geschreven zeg.

  19. 9 januari 2011 20:41

    Wij hadden pas laat tv Wel zwartwit En de rem ook Antenne in de kamer en maar rotzooien met dat snoer Kwaad ben ik menigmaal bij mijn vriendin gaan kijken Die had kleuren tv met een gezamelijke antenne van de flat altijd mooi beeld geen rem antenne

  20. 10 januari 2011 19:21

    Hoi Truus…dank je voor je mooie woorden😉

    Ik kom je even een hele mooie week wensen.
    De sneeuw is weer weg…gelukkig.😀

    Liefsss

  21. 10 januari 2011 23:28

    Truus,

    Ik houd niet van sneeuw en ben dus veel binnen geweest de laatste weken.
    Dan luister ik regelmatig naar Amanda Strydom en maak weer eens een legpuzzeltje.

    Groetjes en kom nog eens terug om te luisteren.

    Voor nu welterusten!

    jeer

  22. 11 januari 2011 20:51

    Truus wat een mooi stukje nostalgie.Ik herinner me dat ik op de bank lag en met mijn voeten een antenne vasthield zodat de kleintjes Hallo meneer de Uil konden kijken.

    Groetjes Ria

  23. Noelle52 permalink
    12 januari 2011 10:19

    Ja zo ging het toen Zwitserland 1 werd er bij ons altijd gezegd als het weer bijgesteld moest worden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: