Skip to content

WOW Vergeten.

22 februari 2011

Ondanks haar angst voor de tandarts besloot Marga om hem te bellen. Ze had al een tijd last van twee kiezen, van de ene was een stukje afgebroken en de andere was pijnlijk gevoelig als ze iets kouds at of dronk. Gelijk de volgende dag kon ze al komen.

Ze had amper een halve Donald Duck gelezen toen ze binnen werd geroepen. Na wat turen, prikken en aftasten met een ijskoude tampon werd de ‘foute’ kies gevonden. Nog even wat controlefoto´s en toen volgde het (dood)vonnis. Een nieuwe vulling voor de kies, de verstandskies moest er onverbiddelijk uit! Twee dagen later werd de vulling vervangen.

Weer een week later fietste Marga met lood in de schoenen naar het ziekenhuis voor haar afspraak bij de kaakchirurg. Uit ervaring wijs geworden had ze om iemand gevraagd die gespecialiseerd is in angstpatiënten. Dat gaf toch wat rust en vertrouwen.
Eenmaal op de gehate stoel gelegen gierde de stress door haar lijf en waren haar handen klam van het zweet. Ze kreeg een soort douchemutsje op en toen kwam de eerste verdoving, gevolgd door een tweede en een derde. Na controle of de verdoving al werkte volgden er wat handelingen in haar mond en ineens voelde ze een draad. De chirurg was al aan het hechten!
De verstandskies bleek slechts één wortel te hebben en was er in een (letterlijke) handomdraai uit. Ongelooflijk opgelucht verliet ze met een lach op haar gezicht het pand, de angst en stress volkomen vergeten.

Tot het volgende tandartsbezoek…

Advertisements
15 reacties leave one →
  1. 22 februari 2011 19:52

    wat heerlijk om zo weer te vertrekken:-)
    ik wil diezelfde dokter truus 🙂

  2. 22 februari 2011 23:12

    Nou dat viel reuze mee dus. Ik kreeg het al benauwd bij het woord kaakchirurg. Twee van mijn verstandskiezen zijn er daar uitgehaald en dat ging nou niet bepaald makkelijk, hebben ze eruit geboord en gebeiteld. Gelukkig konden de andere twee door de tandarts op een normale manier worden verwijderd pffff. ;o)))

  3. Willie permalink
    22 februari 2011 23:39

    Een mens lijdt dikwijls het meest door het lijden dat men vreest.
    Dat blijkt maar weer eens, gelukkig voor jou!

    Maak je maar niet druk om het volgende bezoek hoor Marga/Truus, ook dat kan reuze meevallen.

    Mooi invoelend geschreven Truus, leest weer als een trein.

  4. 23 februari 2011 01:21

    De rillingen lopen over mijn lijf Truus. Mens, en nou moet ik nog op vakantie. Wil je voortaan een beetje zachtaardiger schrijven. Dit is zo realistisch… ik begin er zelfs een beetje grijs van te worden. Brrrrrrr.

  5. 23 februari 2011 12:23

    het kan dus ook anders~!!!!
    harrie is ook geen tandarts liefhebber. Hij zit al bijna 10 jaar bij dezelfde! maar hij weet dus gewoon nog steeds niet de naam van zijn tandarts. Die verdringt hij dus keer op keer uit zijn hoofd!

  6. 23 februari 2011 14:18

    Kaakchirurg, breek me de bek de niet open..
    Gelukkig ben ik al heel langs verstandskiesloos.
    OT. Je vorige logje heeft me geïnpireerd 😉

  7. 24 februari 2011 13:21

    @Willie, helaas is angst geen rationele emotie.
    Hier betreft het de angst voor pijn. Gelukkig heeft ‘Marga’ die redelijk onder controle maar ze blijft haar zwakke momenten houden. ;-(

  8. 24 februari 2011 15:29

    ja zo gaat dat…….
    een mens lijd het meest aan het lijden dat hij vreest.
    je hebt het treffend verhaalt truus…ik herken me er helemaal in.

  9. 24 februari 2011 20:08

    Het lijkt wel of het altijd nét even anders uitpakt dan je denkt .Ga je met lood in je schoenen valt het mee ,daardoor dapper geworden zie je er de volgende keer minder tegenop en dan is het weer bingo, zucht ……

  10. 24 februari 2011 22:16

    Dat heb ik dus wanneer ik naar de kapper moet. Ja ik weet het, dat is raar, maar toch waar.

  11. 24 februari 2011 22:33

    @Rietepietz, ik vind het net Russische roulette. 😉
    @mijn gedachten, dat is zeker raar maar voor jou dus waar. 🙂

  12. 24 februari 2011 22:51

    Pfff, die angst is heel herkenbaar, ik zit nu al weer tegen een tandartsbezoek aan te hikken terwijl ik al jaren en jaren geen gaatjes heb en er hooguit een beetje tandsteen moet worden verwijderd…
    Erg ‘echt’ zoals je het beschreven hebt!
    Zonnige groet, Trees
    OT: Errug leuk dat ik je in het echt ga ontmoeten in Lelystad 😉

  13. 25 februari 2011 16:09

    had je dus ook zelf kunnen doen 😉

  14. 25 februari 2011 23:44

    Truus,

    Ik meen mij te herinneren, dat “Marga” hier al ooit een stukje over haar verstandskies heeft geschreven of heb ik het mis.
    Ik ben ook geen liefhebber van de tandarts, maar het valt achteraf meestal reuze mee en pijn hoef je niet echt te lijden, de spuitjes helpen best wel goed.

    jeer

  15. 26 februari 2011 11:08

    Jeetje de tandarts, tja dat soort bezoeken ben ik vergeet hoor… ik ga daar al jaren niet meer heen… 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: