Skip to content

Onderdrukken.

14 maart 2011

Het is een mooie lentemorgen. Cassandra is diep in slaap als ze ruw gewekt wordt door het geluid van de wekker. Half verdoofd geeft ze het ding een mep. Het lawaai verstomt onmiddellijk.
Ze vervloekt haar wekker, draait zich om en verstopt haar hoofd onder de deken. Dat het zonlicht door de gordijnen piept en de vogels buiten luid kwinkeleren boeit haar niet. Net zomin als het feit dat ze die dag moet werken. Ze is depressief en heeft nergens zin in.

Een half uur later zorgt haar verantwoordelijkheidsgevoel er voor dat ze toch opstaat.
Het douchen verfrist een beetje en ze zet automatisch koffie. Met lange tanden werkt ze een boterham naar binnen en spoelt die weg met twee bakkies troost.
Even later stapt ze met een zwaarmoedig gevoel in haar auto.
Onderweg overvallen haar sombere gedachten en de tranen springen in haar ogen. Zachtjes glijden ze over haar wangen.

Tegen de tijd dat ze op haar werk aankomt heeft ze zichzelf weer aardig onder controle.
Haar excuus dat ze zich verslapen heeft wordt geaccepteerd en ze belooft wat langer door te werken.
De werkzaamheden leiden gelukkig voldoende af om de dag goed door te komen. Al heeft ze het meeste op de automatische piloot gedaan.
Om drie uur is ze klaar en vertrekt naar huis.

Thuis aangekomen ploft ze op de bank en zet de televisie aan voor wat ontspanning.
Maar wat ze nu ziet is haast niet te beschrijven…
Hoge gebouwen die heen en weer slingeren. Doodsbange mensen die zich onder bureaus verstoppen of proberen te vluchten. Enorme scheuren in het wegdek. Instortende bruggen.
En dan… Een metershoge vloedgolf die alles met zich meesleurt. Nietsontziend. Onhoudbaar.

Met afgrijzen kijkt ze naar de beelden en hete tranen wellen op. Niet tegen te houden stromen ze over haar gezicht.

19 reacties leave one →
  1. 14 maart 2011 18:53

    dat is een leed daar is niet mee om te gaan,
    noem mij maar een sulletje truus, maar ik kan het niet meer zien….
    ik wil de tv niet meer aan hebben.

    mooie wow.

    xxx

  2. 14 maart 2011 21:07

    Truus,

    Bij het zien van deze bijna niet te bevatten beelden, zijn de emoties nauwelijks te onderdrukken! Wat een drama!

    Groetjes,

    jeer

    @OT

    De foto’s zijn van mijzelf, maar de poes niet, die liep ergens in een wei.
    Mijn eigen poes, die ik ooit had leek erg op die van jou schreef jij in een reactie op onderstaand logje.

    http://haikusenryu.web-log.nl/haikusenryu/2010/06/nog-%C3%A9%C3%A9n-keer-poezenfamilie.html#comments

  3. 14 maart 2011 22:28

    Als je al niet depressief was word je het wel van al die verschrikkelijke beelden. maar hee truus, laten we alsjeblieft niet vergeten hoe fijn het is om te kunnen helpen daar waar het nodig is.Het geluk wat je hebt en mag ondervinden daar mag je ook van genieten.

  4. 14 maart 2011 22:47

    Wat een mooie WoW!
    Het is echt verschrikkelijk wat daar in Japan is gebeurd… en wat gaat het allemaal nog worden he? Zo onzeker, alle zorgen die je al zou kunnen hebben vallen hierbij in het niet. We mogen blij zijn dat we in Europa wonen!

  5. Willie permalink
    14 maart 2011 23:25

    Mooie vergelijking tussen onze probleempjes en echt grote problemen.

    Vreselijk wat daar gebeurd is en nog gebeurt.
    De nasleep duurt ook nog jaren.

    Haar tranen kon ze nu niet meer onderdrukken.
    Prachtige WE-300 Truus, en ook beeldend heel sterk.

  6. 15 maart 2011 08:53

    Truus wat een problemen niet waar? tja depressief zijn is vaak een zware last om te dragen en het duurt vaak lang voordat het weer heeld.Dat denk ik trouwens ook over Japan.Een zware klap voor de mensen aldaar hopelijk steunen ze elkaar goed in deze tijd.Misschien kunnen we(europa) ook nog iets doen om ze te helpen.

  7. 15 maart 2011 12:02

    klein leed tegenover groot leed, voor allebei waarschijnlijk even erg.
    na dagen deze beelden te hebben gezien, verbijsteren ze me nog steeds.
    afschuwelijk.
    mooie WE, dat dan weer wel.

  8. 15 maart 2011 16:48

    Het is bijna niet tegeloven Al dat leed
    Hier begint de lente

  9. 15 maart 2011 19:12

    Als je al wat somber bent, of zelfs depressief, komen deze beelden extra hard binnen en kun je niet anders dan huilen. Mooi, beeldend, en heel herkenbaar beschreven. Goeie WE.

  10. 15 maart 2011 20:31

    Knap gedaan om bij deze opdracht zo in te haken op de verschrikkelijke gebeurtenissen in japan ! Maar natuurlijk schieten woorden tekort om dat leed uit te drukken !

  11. 15 maart 2011 20:45

    De beelden uit Japan kwamen ook bij mij hard aan, nog steeds. Het liefst zou ik de tv uit laten en de radio uit, maar ik wil ondanks alle verdriet en ellende op de hoogte blijven. Een machteloos gevoel… je hebt het mooi verwoord. Mijn complimenten voor je WE 300, hoe treurig de aanleiding ook mag zijn.

  12. 17 maart 2011 11:53

    Ja Truus…at heb je heel mooi verteld.
    reken maar dat dit Japanse drama ook op heel veel mensen buiten Japan een enorme uitwerking heeft.
    Het zet ons allemaal aan tot nadenken.

  13. 17 maart 2011 20:12

    WOW, met recht een WOW waar ik nog lang over na ga denken..

  14. 17 maart 2011 23:56

    Tja, dan ben je depressief en in plaats van een gezellige feel good movie krijg je dus de extra large catastrofe uit Japan de ether ingeslingerd. Dan wil je wel diep ineen zakken. Mooi beschreven die ellende.

    Waarom werkt iemand bij jou altijd zijn eten naar binnen? Het stond ook altijd in de jongensboeken die ik las en ik dacht dan? Vind je het niet lekker dat eten op werken begint te lijken? Nu lees ik het hier weer. Een soort herkenning van vroeger dus.

  15. 18 maart 2011 10:19

    Het is vreselijk he Truus?
    X Wilma.

  16. 19 maart 2011 20:59

    Verrassende wending. Je moet wel depressief zijn trouwens om om 3 uur in de middag de tv al aan te zetten…

  17. 21 maart 2011 21:44

    ot: dé taart staat nu bij het stukje 😉

  18. 22 maart 2011 16:21

    Mooi ontroerend verhaal Truus!
    De rampen in Japan zijn te vreselijk voor woorden, ik wens de Japanners dan ook heel veel sterkte en kracht toe!
    groetjes,
    Elmar

  19. 22 maart 2011 17:37

    Ja…… als je ooit in een depressie zat herken je haar gevoel van machteloosheid en wanhoop….
    Ook de tranen voor en na die tv-beelden.

    Mooi beschreven dame al roept het wel nare emoties op.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: