Skip to content

Drukken.

13 juli 2011

Ricardo was altijd een rustige jongen geweest die zich nooit ergens voor haastte. Als boreling vertikte hij het al om de comfortabele en veilige omgeving van zijn moeders buik te verlaten. Hoe goed ze ook haar best deed met persen, het hielp allemaal niets. Uiteindelijk moest hij met een keizersnede gehaald worden.

Hij was de liefste baby die je maar kon bedenken. Meestal lag hij zoet met grote, verbaasde ogen zijn omgeving in zich op te nemen. Kraaiend van plezier als zijn moeder met een vinger op zijn zachte buikje duwde. Nooit had ze problemen met melk geven en hapjes voeren. Hij had altijd trek en dat vertaalde zich in een goed gevulde luier.

Hij was zeker niet de vlotste met praten en lopen maar dat kwam later helemaal goed. Hij bleek heel goed te kunnen leren maar bij gymnastiek probeerde hij altijd om er onderuit te komen. Al dat apenkooien en balsporten was hem veel te veel gedoe. Liever las hij een boek of speelde schaak met zijn vader. Dat hij op de universiteit zou belanden stond als een paal boven water.

Zijn studententijd vond hij geweldig en hij behaalde hele goede cijfers. De stage op een onderzoekslaboratorium beviel zo goed dat hij besloot laborant te worden. Meteen na het behalen van zijn bul kon hij aan de slag bij de TU Delft. Hier werkte hij mee aan een project om van taxusnaalden het anti kanker middel taxol te maken. Jaren van geduldig en uiterst precies teamwerk gingen voorbij. Tot op een dag ze, uitzinnig van vreugde, wereldkundig konden maken dat het ze gelukt was. Zox92n belangrijke doorbraak moest natuurlijk in The Lancet Oncology komen en er verscheen een uitgebreid verslag van hun bevindingen.

Eindelijk kon het dure medicijn vervangen worden door een goedkopere variant. En de productie verveelvoudigen.

Advertenties
15 reacties leave one →
  1. 13 juli 2011 11:37

    Truus, ik geloof dat ik hier vier soorten drukken tegenkom. Dat is knap in zo’n kort stuk.
    Je stijl is prima. Je zinnen lopen vlot. Je bent qua schrijven behoorlijk goed bezig.

    Wat ik een beetje mis is spanning. Het leven loopt zoals Ricardo is: kalmpjes en zonder noemenswaardige schokken. In in die zin past het ook nog in het verhaal, maar toch… had je hem nou niet een week voor die laatste publicatie dood kunnen laten gaan? Whahahahahaha?

    Je stukje eindigt met een groot succes. Moge dat snel werkelijkheid worden.

  2. 13 juli 2011 11:50

    @Plato, ik had natuurlijk een familielid of geliefde ziek kunnen laten zijn. En of het nieuwe medicijn dan op tijd of te laat zou komen…
    Maar ik wilde dit keer een positief verhaal schrijven. Bovendien moest ik kiezen binnen de 300 woorden. Veel betekenissen gebruiken of drama. 🙂

  3. 13 juli 2011 13:18

    Ik begrijp het Truus. Ik schrijf het ook alleen maar omdat ik het zo’n goed stuk vond. Anders denk je misschien: alweer kritiek.

    Kijk over een tijdje nog eens naar overbodige woorden. Je kan het, met precies dezelfde betekenissen, een stuk korter maken. Daar moet je echter wel even voor gaan zitten.

    Maar dit alles neemt niet weg dat het stuk goed is en dat je een doortimmerde schrijfstijl hebt.

  4. 13 juli 2011 16:47

    Stond het maar xe9cht in de Lancet “gedrukt” dat het al zover was dat dit middel nu binnen iederes bereik kan zijn .

  5. 13 juli 2011 17:33

    Mooi verhaal Truus, zit er enige realiteit in, dat de tu delft zo erin verwerkt?

  6. 13 juli 2011 18:26

    @Alice, ja, ze zijn echt bezig om dat medicijn te ontwikkelen.

  7. 13 juli 2011 19:42

    geweldig truus een mooie uitdaging, het zou mooi zijn als die droom een keer uitkwam 🙂

    geweldig

  8. Willie permalink
    13 juli 2011 22:45

    Zijn ouders kunnen trots op hem zijn, hun zoon, die meehielp om een kankermedicijn te ontwikkelen!

    Ik vond wel 5 soorten drukken.
    Dat de verrassende wending aan het eind een beetje ontbrak was dus een bewuste keuze van jou. 😉

    Hele mooie WE-300, Truus, een heel leven in slechts 300 woorden.

  9. 14 juli 2011 13:53

    Mooi verhaal Truus en wat krijg je weer een leuke complimenten van de meester!

    En de wending die hij voorstelt: ja dat is nogal heftig. Kan mij voorstellen dat je dat liever niet laat gebeuren!
    gr eva

  10. 14 juli 2011 20:43

    Laten we hopen dat het verhaal helemaal realiteit wordt. Het zou mooi zijn als het geneesmiddel werkt.

    Mooie we300, het was prettig lezen.

  11. 15 juli 2011 10:28

    Je krijgt waardevolle tips van Plato zie ik
    Druk die man aan je boezem want hij heeft er verstand van.
    Je verhaal is boeiend en helemaal niet wat je in het eerste deel verwacht.
    In gedachten zag ik de lieve babybal ontsporen.
    Je blijft verrassen.

  12. 15 juli 2011 12:39

    Ik dacht ook eerst dat het helemaal de verkeerde kant op zou gaan met die jongen, maar gelukkig is hij goed terechtgekomen!
    En het is te hopen dat dat medicijn er ooit echt komt!

  13. 16 juli 2011 14:04

    wow zeg…. wat een prachtig verhaal, hopelijk een toekomstdroom die vandaag nog waar worden zal!

  14. 16 juli 2011 23:56

    Zo die is goed terecht gekomen… Mooi verhaal, doet me er trouwens aan denken dat ik ook nog een We300 moet schrijven, morgen maar even de tijd maken daarvoor…

  15. 27 juli 2011 19:55

    Mooie WE Truus. Ben ervan onder de indruk. En nu maar hopen dat het middel er komt..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: