Skip to content

Afscheid.

26 januari 2012

Met een voor haar leeftijd kwieke pas stak de oude vrouw de straat over. Een bewogen jaar had ze achter de rug. Meerdere keren in het ziekenhuis gelegen, compleet met nare onderzoeken en een sterfgeval van een, voor haar, belangrijk persoon.

Gelukkig was ze goed hersteld. Het leven lachte haar weer toe en ze ondernam leuke dingen. Ze was een week naar vrienden in Engeland geweest en met de feestdagen had ze ruim een week bij dochter E. gelogeerd. Waar ze heerlijk was verwend.
De winter werkte dit jaar ook mee. Geen sneeuw en ijs zodat ze tenminste de straat op durfde.

Blijde gedachten doorkruisten haar hoofd. Die ochtend had dochter C. gebeld dat ze de volgende dag op bezoek wilde komen. Zij maakte vaak macaroni voor haar. Vandaar dat ze nu met een tas vol boodschappen op weg was naar huis. Een pak elleboogjes pasta, de tomaatjes die ze zo lekker vond, toetjes, melk, Brinta en vloeibare honing voor in de pap.

Plots sloeg ze tegen de grond. Geraakt door een achteruit rijdende auto terwijl ze net de overkant bereikt had. Gillend van de schrik en de pijn zag ze de achterwielen op zich afkomen.
Stijf kneep ze haar ogen dicht…

“Mevrouw, mevrouw”, riep een toegesnelde jonge vrouw haar toe. Voorzichtig opende ze haar ogen en kreunde: “ik geloof dat mijn heup gebroken is”. Meteen belde de vrouw 112.
De ambulance en politie waren snel ter plaatse. Nadat ze gecontroleerd was op verder letsel en de politie proces verbaal opgemaakt had werd ze afgevoerd.

Dik een uur later werd dochter E. gebeld door iemand van het ziekenhuis. Groot was de schrik bij het bericht maar ook opluchting dat haar moeder nog leefde.

Wat als de bestuurder in paniek op het gas getrapt had in plaats van op de rem…

Advertenties
15 reacties leave one →
  1. Dieneke permalink
    26 januari 2012 13:37

    Nou dan was het nog erger,maar een heup breken is geen pretje.
    Hallo Truus,hé hé ik heb je weer gevonden.

  2. Eveline permalink
    26 januari 2012 17:42

    Ja zo kan het gaan, het is een ellendige toestand.

    Dus Truus je durft het aan bij weblog, ik vind het moedig.
    Zelf heb ik er nog helemaal geen vertrouwen in.
    Behalve dat ik rare tekens op mijn oude blog zie vind ik alles er ook heel traag.
    Nee ik blijf voorlopig waar ik ben.

  3. Willie permalink
    26 januari 2012 22:22

    Gelukkig hoeven we voorlopig nog geen afscheid van haar te nemen, Truus.
    Wat heb je dit grotendeels waar gebeurde verhaal prachtig verteld, emotioneel voor mij om het te lezen.

    Prachtig debuutverhaal op het vernieuwde weblog, deze WE-300.

  4. Truus permalink*
    26 januari 2012 23:11

    Inderdaad Willie.
    Bedankt voor je lovende woorden. Het gebeuren moest eerst bezinken voor ik er een verhaal van kon maken.

  5. Ik en Mij permalink
    27 januari 2012 15:13

    Leuk dat je weer schrijft Truus, nog leuker dat ik weer kan reageren, althans dat hoop ik (poging vier onderhand). De vorige keren kwam ik niet eens in het reactieveld.

    Aangezien je alleen de voorletters gebruikt in je verhaal, ga ik ervanuit dat het gebaseerd is op waargebeurde dingen. Gelukkig hoefde er geen afscheid worden genomen. Maar inderdaad… als….

    Mooi geschreven Truus!

  6. 27 januari 2012 18:21

    Oef…. en voor je het weet ben je 3 maanden verder….(net als 1 van mijn klanten die in oktober zijn heup brak en nu nog in een verpleegtehuis ligt)

    Mooi beschreven even goed dame!

    Liefs en fijn weekend hoor!

  7. plato permalink
    28 januari 2012 10:36

    Hehe, ik heb het reactieveld bereikt. Nu verder, op hoop van zegen. Goeie We, Truus. En ja, wat als ie verder was gereden? Dan hadden we de botjes horen kraken gevolgd door een snerpende, door merg en been heengaande kreet. Gelukkig was dat hier niet het geval. Mooi verhaal. Hopelijk kan dochter weer snel macaroni voor moeder maken.

    Ik ga de link nu even in afscheid zetten. Hopelijk lees iemand dat nog en krijg je veel lezers.

  8. Min permalink
    29 januari 2012 15:16

    Met dank aan Hyves wist ik al dat je moeder haar heup had gebroken.
    Nu lees ik het verhaal erachter. Tja wat als…
    Gelukkig neem je van dat gevoel afscheid met deze WE..
    Hoe is het nu met je moeder??

  9. 29 januari 2012 17:46

    hallo truus ik ben er weer groet van kamiera

  10. rietepietz permalink
    29 januari 2012 18:42

    Fijn dat je het bloggen toch weer oppakt ,ik had e gelukkig al laten weten dat ik verhuisd benzodat je me terug hebt kunnen vinden !
    Dat was natuurlijk héél erg schrikken toen je moeder aangereden werd en een heup brak .Dat heeft op oudere mensen vaak een behoorlijke inpact !Ik begrijp uit de reacties dat het ondertussen alweer wat beter met haar gaat gelukkig ! Sterkte voor haar bij het verdere herstel !

  11. 29 januari 2012 23:02

    Hé Truus, dit logje had ik dus ff gemist. Ik keek ook meestal 1x per week of zo…
    Wat een verhaal zeg… en wat een schrik voor je moeder! Hopelijk komt het wel allemaal goed! Je hebt er een mooie WE300 van gemaakt!
    Fijn trouwens dat je er weer bent hoor!
    Knuf, Trees

  12. plato permalink
    1 februari 2012 11:49

    Ik durf het haast niet te zeggen, maar er is alweer een nieuwe WE 🙂

  13. Tonny permalink
    13 maart 2012 22:42

    Was je ff kwijt. Fijn dat moeders weer rondloopt. Ton

Trackbacks

  1. WE-300 Afscheid | Platoonline
  2. Overmacht-Onmacht. « depetvantruus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: