Skip to content

Overwinnen.

1 februari 2012

De aangereden oude dame heeft geluk gehad. Niet haar heup bleek gebroken maar de bovenkant van haar dijbeen. Meer dan een etmaal moest ze wachten voor ze geopereerd kon worden. Maar, had de chirurg na afloop gezegd, het was een mooie rechte breuk.

De eerste dagen was ze een zielig hoopje mens. Haar lichaam verdroeg de pijnstilling niet met als gevolg misselijkheid en braken. Toen dat eenmaal over was knapte ze zienderogen op.

Met een bewonderenswaardige gelatenheid had ze zich overgegeven aan het feit dat ze bij van alles en nog wat geholpen moest worden. Ze kon niet zelf haar bed in en uit komen, moest gewassen worden, mocht niet alleen naar het toilet enzovoorts.

Maar daar zou verandering in komen! Met een strijdvaardig gezicht greep ze regelmatig het driehoekige handvat boven haar bed en trok zichzelf meerdere keren op. Haar armen moesten sterk zijn. In ieder geval sterk genoeg om zichzelf op te kunnen duwen en te ondersteunen.

Ondanks alle ellende genoot ze ook. Van het bezoek, kaarten, bloemen en kleine attenties. De aandacht en goede zorgen van het (verplegend) personeel in het revalidatiecentrum deden haar ook goed.

Twee keer per dag moest haar been een uur lang op een machine liggen. ‘Sien’ noemden ze het apparaat dat automatisch haar been boog en strekte. Daarnaast had ze looptherapie. Bekaf was ze maar ook trots als het haar gelukt was om tussen de brug heen en weer te lopen. Elke keer ietsje verder. En dat viel zeker niet mee met beurse armen en een open wond aan haar andere enkel.

Ze wist vrijwel zeker dat ze dit te boven zou komen. Dat ze weer zelfstandig zou worden. Anders mocht ze niet naar haar eigen huis. Dan werd het een verzorgings- of verpleeghuis.

En dat was het laatste wat ze wilde!

Advertenties
13 reacties leave one →
  1. Platoonline permalink
    2 februari 2012 11:52

    Een prima WE, Truus. Het deed me denken aan mijn oma die op hoge leeftijd een heupoperatie onderging en er alles aan deed om zelfstandig en goed te kunnen lopen. Het lukte haar en ze kwam niet in een verpleeghuis. Gelukkig maar. Wie wil daar nu in.

    Invoelend, zorgvuldig en mooi geschreven Truus.

  2. 2 februari 2012 18:34

    Mooi verhaal Truus… jouw moedertje is een doorzetter ondanks haar schrik en pijn. Ben blij dat je toch weer blogt!
    Liefs

  3. 2 februari 2012 21:53

    Wat een kanjer van een moeder hebben jullie zeg.. nu gaat mijn petje af… en wat heb je het weer mooi verwoord. Jullie hebben dat niet van een vreemde… een prachtmens is ze.

  4. Willie permalink
    2 februari 2012 21:57

    Ze heeft een sterke wil, onze moeder!
    Het liefst doe je alles zelf, maar bij overmacht moet je het wel eens aan anderen overlaten.

    Geluk gehad? Nou ja, geluk bij een ongeluk dan, het had veel erger kunnen zijn, inderdaad.

    Mooie WE-300, prachtig geschreven, Truus.

  5. Willie permalink
    2 februari 2012 22:31

    Zie mijn reactie nog niet staan, misschien komt hij nog?

    Als je een foutje verbetert in de reactie, dan springt ineens de hele reactie weg.

  6. 2 februari 2012 22:49

    Ja om te revalideren heb je wel strijdlust nodig dus een prima we-300 overwinnen Truus.

  7. 4 februari 2012 12:34

    Mooie WE-300 die zoals ik begrijp een werkelijkheid is.Soms staan we er verbaasd bij hoeveel kracht oude mensen werkelijk hebben.Beterschap voor je moeder.

  8. rietepietz permalink
    5 februari 2012 10:55

    Wat heerlijk dat er nog zoveel pit in je moeder zit ,dat gaat helemaal goedkomen met haar hoor !
    Het zal haar zéker motiveren dt ze “gekoesterd wordt ” !Weblog heeft nog wel wat kuren merk ik bij de enkeling die zo dapper is het weer op te pakken maar ik neem aan dat je niet gaat verhuizen dus zal ik weer even een linkje maken !anders vergeet ik je mee te nemen in m’n rondje 😉

  9. 5 februari 2012 19:58

    Een sterke vrouw je moeder… door de details heen las ik al dat dit een persoonlijk verhaal moest zijn, en bij de reacties lees ik dat het om je moeder gaat… revalideren is zwaar, maar ze had een doel voor ogen…

  10. 13 februari 2012 17:21

    Mooi geschreven WE Truus en nog uit het leven gegrepen ook! Petje af (nou ja het mijn dan he? Houd jij het jowe maar lekker op ;-))

  11. toaske permalink
    13 februari 2012 23:21

    Wat een doorzettingsvermogen heeft deze oude dame. Mooi geschreven!

Trackbacks

  1. WE-300: het nieuwe woord | Platoonline
  2. Overmacht-Onmacht. « depetvantruus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: