Skip to content

Uittreding.

13 september 2012

Bleek, mager en verzwakt ligt Hilda in haar bed te wachten op het naderende einde.
Bang is ze niet. Haar hele leven heeft ze een verzorgend en godvruchtig leven geleid.
Voor haar is de dood weliswaar een einde aan haar aardse bestaan maar tevens een begin in een nieuwe wereld. Een eeuwig leven zonder pijn en verdriet. Zonder geweld en oorlog. Er zou louter Licht en Liefde zijn.

Bovendien is ze er vast van overtuigd dat ze de geliefden die haar voorgingen, weer terug zou zien.
Er waren zelfs momenten dat ze er zich op verheugde om over te stappen.
Momenten waarbij zelfs de uitstekende verzorging van het liefdevolle personeel in het hospice tekort schoot.

Steeds vaker dacht ze terug aan de tijd dat ze als novice in een klooster gewoond had.
Als ze tijdens haar werk als verpleegster niet verliefd geworden was op een patiënt zou ze vast en zeker de eeuwige geloften tot non afgelegd hebben.
Toch had ze geen spijt dat ze voor Wouter het klooster verlaten had. Hij was een lieve en zorgzame echtgenoot geweest en samen hadden ze vier kinderen gekregen.
Een gezegende rijkdom noemde ze haar vier schatten altijd.

Ineens wordt ze licht in haar hoofd. Langzaam maar zeker zakt ze weg in een allesoverheersende duisternis en heeft geen idee meer van dag en tijd.
Ze voelt zich behaaglijk, alsof ze in een warm bad drijft dat haar lichaam ritmisch pulseert.
Door haar gesloten oogleden ziet ze een glimp licht dat steeds feller wordt.
Zou dit het zijn? Zou ze nu naar de hemel gaan?

En toen was er niets meer behalve het zachte, warme lijf van haar moeder dat krachtig vibreert door haar luide gespin. Een ruwe tong likt haar schoon en al snel zoekt ze, zacht piepend en wankel, een melkgevende tepel.

15 reacties leave one →
  1. Trees permalink
    13 september 2012 21:32

    Oh Truus, die is wel een hele mooie WE. Ze is gewoon teruggekomen als kat, knap beschreven!
    Enne,.. leuk dat je er weer bent hoor!

  2. 14 september 2012 00:16

    Dus ze komt terug als poesje en weet meteen al niet meer hoe het in de hemel was? Fascinerend dat ze dat van daarvoor dan nog wel weet. Maar dat was toen, natuurlijk. Nu is ze alleen nog maar poesje.
    Zou het kunnen dat het zo gaat? Zou je als mens ook kunnen terugkomen als slachtkip? Daar moet ik toch niet aan denken.
    Hoe dan ook, prima geschreven in een mooie stijl ook nog. En met een ontroerend einde.

  3. 14 september 2012 07:38

    @Trees, dank je wel. 🙂
    @Plato, ze is helemaal niet in de hemel geweest. Ze is ‘gewoon’ gereÎncarneerd. Dat is juist de clou. 😉

  4. 14 september 2012 08:38

    Je hebt hier het eind naar een prachtig nieuw begin geschreven zou je kunnen zeggen ,en schrijven kán je 😉

  5. Saskia permalink
    14 september 2012 08:53

    Heel mooi geschreven, Truus! En ik wil later ook terug komen als poesje.

  6. 14 september 2012 10:15

    Prachtig geschreven. En wat een originele invulling.

  7. Willie permalink
    14 september 2012 22:53

    Een hele verrassende wending, dit had ik echt niet verwacht, mooi geheim gehouden Truus.
    Ze mocht even een glimp voelen/ zien van haar nieuwe omgeving voor haar hersentjes weer helemaal blanco waren.

    Toch was het een teleurstelling dat al haar ervaringen e.d. ineens verdwenen waren, het voelt als een achteruitgang.
    Ik denk dus dat mensen niet als dier reïncarneren, als het bestaat.

    Maar ik zou ook wel als kat in een goed thuis willen terugkomen hoor. 🙂
    Heel mooi geschreven Truus, en ik tel 2 vormen van uittreden, of 3, als je de geboorte ook meerekent.

  8. 15 september 2012 13:00

    mooi geschreven, toch zou ik niet graag als dier terugkomen.
    zou ik überhaupt niet weer terug willen komen.
    ik ga voor een eeuwig leven in het licht, al heb ik geen idee hoe dat eruit moet zien, toch lijkt me dat veel beter.

  9. 15 september 2012 20:02

    Wanneer ik ga zeg ik vaarwel en kom niet meer terug.
    Je hebt een verrassend mooie WE geschreven.
    groetjes,Ria

  10. 16 september 2012 10:52

    reïncarnatie van mens tot kat (glimlach) een bijzonder blogje!

  11. 16 september 2012 11:14

    Prachtig…..je laat me versteld staan Truus.
    Heel bijzonder.

  12. 17 september 2012 06:16

    Wat een waanzinnige WE300! Daar zou ik zelf nooit opgekomen zijn. En het eind is volkomen geloofwaardig. Mijn complimenten!

  13. 21 september 2012 14:41

    Wat een geweldige WE! Heb hem twee keer gelezen, je had me volkomen op het verkeerde been. Ik geloof in reïncarnatie en zeg vaak gekscherend dat ik na mijn dood terug kom als mijn kat met mezelf als baasje 😉 Mijn complimenten!

  14. geesjesgedachten permalink
    22 september 2012 22:16

    Truus, je hebt dit verhaal prachtig geschreven. Ik hoor vaak een kater in onze tuin “janken”, zou dat onze vroegere buurman zijn? Want het was altijd zo’n schreeuwerd 🙂

Trackbacks

  1. WE-300: het woord voor september: Uittreding | Platoonline

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: