Skip to content

Kerstpiekeren.

3 december 2013

Warm ingepakt liepen Laura en Dennis met hun 7 jarige dochtertje over de kerstmarkt.
“Mama, kijk!”, riep Marieke ineens en trok haar moeder mee naar een kraam vol engelen.
Haar ogen glinsterden en voorzichtig pakte ze een simpele, blankhouten engel.
“Mama, mag ik die hebben?”, vroeg ze opgetogen.
Laura keek haar man aan en die glimlachte. “Goed kind”, zei ze toen.
Marieke juichte van blijdschap.

De volgende dag pakte Marieke haar schilderspullen en begon het beeldje te versieren. Ze maakte de vleugels zachtblauw, het hoofdje roze, de haren geel en het lijfje werd een bonte lappendeken.
Haar ouders vonden het prachtig en de engel werd op de salontafel gezet.

Toen de feestdagen afgelopen waren en alle kerstspullen opgeruimd, zeurde Marieke net zo lang tot haar moeder het goed vond dat de engel naar haar nachtkastje verhuisde. Vanaf die dag sliep ze elke avond met haar beschermengel naast zich.

In februari werd Marieke flink ziek. Ze kreeg hoge koorts, werd misselijk en had flinke hoofdpijn.
Gealarmeerd spoedden Laura en Dennis zich naar de huisarts. Die constateerde hersenvliesontsteking en ze werd met spoed naar het ziekenhuis gebracht.
De behandeling sloeg niet aan, er kwamen complicaties bij en het ergste gebeurde, Marieke overleed…

Na de begrafenis van hun kleine meisje richtten Laura en Dennis een plekje voor haar in op een lage kast. Ze zetten er een foto neer, een rode roos, een kaarsje en de engel.

Weer liep het tegen kerst. Laura en Dennis hadden eigenlijk helemaal geen zin om een boom neer te zetten maar, na lang gepraat, deden ze het toch. Voor Marieke, die altijd zo genoten had van de versieringen en de lichtjes. Terwijl de tranen hun over de wangen liepen tuigden ze de boom op.

Als laatste pakten ze Marieke’s engel, die een plaatsje bovenin de boom kreeg.

17 reacties leave one →
  1. 4 december 2013 10:36

    Ohhh, wat een triest verhaaltje. Wat is er toch een verdriet op de wereld.
    Mooi geschreven.
    Groetjes, Narda

  2. 4 december 2013 13:22

    Een intens verdriet…heel mooi verwoord.

  3. 4 december 2013 18:46

    Een verhaal met véél verdriet maar ook warmte want wat is het mooi als mensen na zoiets de draad op deze manier weer oppakken.

  4. Willie permalink
    4 december 2013 20:45

    Ach, wat een zielig verhaal, en de beschermengel heeft helaas niet gewerkt.
    Een Kerst met veel gepieker, en Mariekes engel als piek.
    Hopelijk helpt het bij de verwerking.
    Mooi geschreven, Truus.

  5. 5 december 2013 13:22

    Ik lees dat het fictief is. Dat is dan gelukkig want anders had ik haast geen reactie kunnen schrijven die zou kunnen helpen. Een kind dat sterft, daar heb je als oudere geen antwoord op. Juist dan zie je jezelf met volkomen lege handen staan.
    Prachtig stuk, mooi ingehouden (dus gelukkig niet over-emotioneel) geschreven. Een echt kerstpiekerstuk met de engel ook nog eens als piek in de boom. Kan het beter? Nee.
    Dank je wel.

  6. 5 december 2013 15:19

    Wat een triest verhaal, gelukkig is het fictief. Je hebt het mooi beschreven Truus.

  7. 5 december 2013 15:59

    Ach, hun lieve engel weg. Een triest maar mooi verhaal, Truus.

  8. 5 december 2013 21:28

    Tja, eigenlijk van het ene uiterste in het andere overgaand, emotioneel gezien. Helaas gaat het soms echt zo…
    Goed geschreven.

  9. 5 december 2013 22:22

    Allen, bedankt voor jullie reacties. 🙂
    Dit verhaal wilde gewoon geschreven worden. Misschien omdat juist met de feestdagen verloren dierbaren (extra) gemist worden.

  10. 6 december 2013 17:00

    Ja Truus, een heel pakkend verhaal en mooi omschreven want ook al zijn ze er niet voelen doen we ze wel en speciale herinneringen al helemaal.
    En ik zie het bij mijn zus en ons ook zei heeft haar kindje af moeten geven en die leegte draagt ze heel haar leven…Het gene wat je kunt geven is dat ze nooit vergeten zijn of worden en dat heb jij hier heel mooi verwoord !

  11. Plien permalink
    9 december 2013 15:54

    Een mooi ingetogen triest verhaal!

  12. 9 december 2013 22:44

    Ja een triest verhaal, mijn eigen dochtertje overleed ook 4 dagen voor de kerst dus die 21e blijft dan voor mij altijd heel speciaal, dat gaat nooit meer weg. Dus dit zou zo gewoon gebeurd kunnen zijn.

  13. Rebelse Huisvrouw permalink
    15 december 2013 16:54

    Ooo…Wat een triest verhaal. Dit is dan misschien fictief, maar het gebeurt in het echt natuurlijk wél en daar zijn dan eigenlijk geen woorden meer voor. Mooi geschreven WE.

  14. 17 december 2013 17:30

    Wat een triest verhaal. En wat mooi geschreven.

  15. 18 december 2013 19:36

    He gats wat verdrietig zeg. De engel hielp niet echt. 😦

  16. 29 december 2013 19:32

    Een zelfgemaakte engel in de boom en hun engeltje was er niet meer… een intriest verhaal, het hoort niet hè dat ouders hun kinderen overleven… Mooi!

Trackbacks

  1. De U.O. en….. de WE-300 voor december | Platoonline

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: