Skip to content

Verwaarlozen.

28 januari 2014

Afgedankt had zij hem. Haar ‘stoere Rooie’, zoals ze ‘m altijd liefkozend genoemd had.
Nu hij helemaal grijs geworden was, oud en krakkemikkig en vastgeroest in zijn gewoontes, vond ze dat hij kon vertrekken.

En dan te bedenken dat hij haar eerste, en tot nu toe, enige liefde was geweest. Hoe het precies gekomen was, wist ze niet. Of eigenlijk toch. Toen hun samenzijn nog pril was, had hij alles gedaan wat ze van hem verlangde. Gezellig picknicken op de hei of aan het strand. Lekker met vakantie naar Duitsland, Frankrijk, Italië, Portugal en noem maar op. Nooit had hij ook maar een moment tegengesputterd. Integendeel, hij genoot er volgens haar net zo van als zijzelf.

Maar de laatste jaren begon hij steeds meer kuren te krijgen en wilde steeds minder ver van huis. Het kostte hem zichtbaar moeite om haar invallen en plannetjes bij te benen. Saai vond ze ‘m nu. En onbetrouwbaar. Een watje in plaats van een stoere.

Aanvankelijk onbewust was ze een beetje om zich heen gaan kijken. Naar eentje die haar hart weer sneller kon doen kloppen. En op een dag wist ze dat ze weer open stond voor een nieuwe liefde. Voor een jonger exemplaar wel te verstaan. Een die met gemak aan haar energieke en sprankelende manier van leven kon voldoen.

En nu had ze hem gevonden. Bij hun tweede kennismaking streelde ze hem zacht. Hij voelde glad en koel aan. Maar met een belofte van onderhuidse kracht en warmte. Ze wist het zeker, hij zou het worden!

Een week later bezegelden ze hun verbond en trok haar nieuwe vlam bij haar in.
Om ruimte te maken had ze van tevoren een takelwagen laten komen om haar rode Ford Fiësta, die al maanden in haar garage stond te verstoffen, weg te laten halen.

16 reacties leave one →
  1. 28 januari 2014 12:58

    Mooi verhaal! 😉

  2. Plato permalink
    28 januari 2014 13:22

    Ik moet eerlijk zeggen: bij dat vastgeroest en krakkemikkig dacht ik meteen aan een auto. Al is het alleen maar dat ik jou zo goed ken. Jij zal een levend wezen nooit afdanken en zeker niet met een takelwagen. Frans kan gerust zijn, whahahahahaha.

    Leuke WE Truus. Ik heb de link maar even opgehaald want die was je in de haast vergeten. Hindert niet, ik ben veel te blij dat je meedoet. Nu ga ik gelijk even de andere verhaaltjes lezen want die zijn hier vaak zeer de moeite waard.

    Groeten aan Shirley. Waar zit dat mens? Waarom horen we nooit meer wat van haar? Bij deze doe ik een oproep en een verzoek om een mooi verhaal van haar hand. Want ik ben een fan van het eerste uur.

  3. 28 januari 2014 15:37

    Integenstelling tot Plato had je mij helemaal op het verkeerde been gezet .:-)

  4. Willie permalink
    28 januari 2014 22:25

    Haha, ik wist meteen al bij : Afgedankt had zij hem, dat het niet om een mens ging. 😉
    Dus ik had al heel snel door dat het om een auto ging.
    Leuk gevonden dat grijs, dat stof bleek te zijn. 🙂

    Tja, ze heeft haar eerste liefde toch een tijdje verwaarloosd.
    Hele leuke WE-300 Truus, mooi geschreven.

  5. 29 januari 2014 11:47

    Haha..,. ik dacht eerst aan een rode kater…. maar het is een Ford Fiësta… die hebben wij ook ooit gehad.. handgeschilderd, maar wel rood.

    Leuke WE 300…

  6. 29 januari 2014 12:08

    wat Plato zegt….. maar desondanks dat, is het een hele mooie we!

    -x-x-x

  7. 29 januari 2014 13:56

    Toch sneu hè, zo’n auto die aan de kant gezet wordt, maar ja als er al een takelwagen aan te pas kwam, was het vast niet veel meer! Leuke WE Truus!

  8. 29 januari 2014 15:43

    Prachtige WE. Snik.

  9. 29 januari 2014 17:59

    Aggossie, al is het maar een auto, tóch doet het altijd een beetje pijn als je afscheid moet nemen van “een maatje”!

  10. 29 januari 2014 20:39

    leuk verhaal, ik wist wel snel dat het over een auto ging en zeker niet over een rode kater.

  11. 30 januari 2014 21:04

    In beginsel dacht ik ,het zal toch niet waar wezen ? Maar ik had het toch nog snel door.
    Mooie WE Truus
    groetjes, Ria

  12. 1 februari 2014 20:27

    Ik dacht, waar heeft ze het over. En die onderhuidse kracht en warmte zette me ook op het verkeerde been. Geweldig gedaan dus!

  13. Plato permalink
    5 februari 2014 15:21

    Shirley…… geef nou eens antwoord!!!!

  14. 6 februari 2014 10:19

    ik dacht eerst aan een kat en vervolgens an een starre echtgenoot. mooi!

  15. 9 februari 2014 18:33

    Leuk, ik herkende meteen een auto in die mooie rooie. Ik heb namelijk zelf zo’n ouwe trouwe mooie rooie! Leuk geschreven.

Trackbacks

  1. Kat (deel III) en een nieuwe WE-300 | Platoonline

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: