Skip to content

Zorro.

15 maart 2015

Zorro was een stoere, zwarte pony. Een ruin met een schofthoogte van 1,40 meter.
Hij had een bles in de vorm van een komma en rechtsachter een witte voet.

Als driejarige was hij door meneer Huiben gekocht voor zijn zoon, Jan.
Meneer Huiben werkte op een manege en Jan, die hij al heel jong meenam, was helemaal idolaat van paarden.

Hij kroop gewoon onder hun buik door en sliep bij ze in het stro.
Zijn vader hield soms zijn hart vast maar het was net of de paarden een sensor hadden die ze vertelde voorzichtig te zijn met de dreumes.

Toen Jan vijf werd, vond hij hem oud genoeg voor een eigen pony. Dat werd dus de jonge Zorro. Iedere vrije minuut was Jan bij Zorro te vinden en de twee werden onafscheidelijk.

Onder leiding van zijn vader leerde hij op de juiste manier met zijn paardje om te gaan.
En pa hielp hem, spelenderwijs, met zadelmak maken en inrijden.

Jan bleek een natuurtalent en ook de slimme Zorro pakte de lessen snel op.
Wat niet wilde zeggen dat hij altijd even braaf was. Als jong, groen paardje kon hij ook jolig en eigenwijs zijn.

Samen oefenden ze dressuur en deden ze mee in de springlessen Maar bovenal genoten ze van vele mooie buitenritten.

Tot Jan begon te groeien en te groeien. Het was geen gezicht als hij met zijn slungelige lijf op de kleine Zorro zat en zijn voeten zowat over de grond sleepten.

Op een dag hakte meneer Huiben de knoop door, laadde Zorro in een trailer en reed met hem naar een paardenmarkt.

Er was genoeg belangstelling voor de mooie ruin en na het nodige handjeklap kreeg Zorro een nieuwe eigenaar.
Daarna kocht hij een echt paard voor Jan.

Maar toen die dat hoorde, was hij ontroostbaar.

Meer WE-300 vind je bij Platoonline.

Advertenties
15 reacties leave one →
  1. 15 maart 2015 09:18

    Ach ja, zó begrijpelijk. Die twee hielden van elkaar. Wat een mooi en droevig verhaal.

  2. 15 maart 2015 14:24

    Heerlijk verhaal waarin ik me tot – bijna – het eind afvroeg waar het afdingen nou toch bleef. Leuk om te lezen!

  3. ♫ Mel☺dy ♫ permalink
    15 maart 2015 14:33

    Ach waatttt sneuuuuuu , al begrijp ik vader ook wel, toch had ik een andere oplossing proberen te vinden.

  4. ferraravictoriene permalink
    15 maart 2015 14:48

    Ach wat een zakelijke en voor Jan verdrietige oplossing. Had Zorro niet op de manege zijn diensten kunnen bewijzen? Maar ja, dan had vader waarschijnlijk geen nieuw paard kunnen kopen.
    Truus je hebt verstand van paarden dat is duidelijk te lezen. Leuk!

  5. 15 maart 2015 15:50

    De vader van Jan heeft misschien meer verstand van paarden dan van kinderen, hij zou het anders zéker anders opgeloste hebben!

  6. 15 maart 2015 17:03

    Lieve allemaal, het verhaal vertelde zichzelf. Binnen de grenzen van de 300 woorden. En het is fictie. 🙂

  7. koppieop permalink
    15 maart 2015 20:50

    Wat een teleurstelling! – misschien wel onvermijdelijk. Net als Harrij, kreeg ik ook pas bij de laatste zin dóór waar het sleutelwoord, Afdingen, er in paste. – Met plezier gelezen!

  8. Willie permalink
    16 maart 2015 00:59

    Over een tijdje zal Jan wel blij zijn met het nieuwe paard, maar nu is het wel wat wreed van de vader om ze zo zonder afscheid uit elkaar te halen.
    Afdingen is meer een bijzaak in dit verhaal, een beetje verstopt. 😉

    Mooi verhaal Truus, leuk dat je weer een WE geschreven hebt.

  9. ronald permalink
    16 maart 2015 10:30

    o wat zielig , ik ben nu ontroostbaar !!!

  10. 16 maart 2015 12:24

    Sneu hoor voor Jan, zijn vader had het wel wat subtieler kunnen aanpakken.

  11. 16 maart 2015 16:15

    Wat sneu voor Jan… en ook voor Zorro. Maar vaak gaat het zo…
    Niet overal, mijn nichtje heeft al jaren een paard, door vervelende omstandigheden is ze zelf veel te zwaar geworden om het paard te berijden, maar wegdoen, nooit!

  12. 17 maart 2015 16:50

    Een mooie gevoelige WE

    Groetjes, Ria

  13. Plato permalink
    18 maart 2015 14:02

    Mooi verhaal. Het moet wel haast waar zijn gebeurd. Hopelijk is Jan over zijn verdriet heen ge…groeid.

  14. 21 maart 2015 11:24

    Goed verhaal! De emoties komen goed over.

Trackbacks

  1. WE-300: Kathedraaltje en een nieuw woord | Platoonline

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: